جریان گرفت با تو همه شاعرانه ها

گل کرده ای میان غم عاشقا نه ها

تا کشف چشم های تو راهی نمانده است

اما رسیده است به پایان نشانه ها

پرواز کن که صید دل من نمی شوی

پایان رسیده دوره ی این دام و دانه ها

حالا که عشق بار بزرگی ست ، عاقبت ـ

سنگین شده است روی تمامی شانه ها

این راه سخت بی تو به آخر نمی رسد

وقتی که جا گذاشتی ام در میانه ها

من فکر می کنم به تو و باز می خورد ـ

بر روی پیـکـر غزلـم تازیـانه ها

از من نپرس اینکه چرا درد می کشم ؟

وقتـی که از نبود شما درد می کشم

یکباره تو به شعر من الهام می شوی

وقتی که زیر وزن و هجا درد می کشم

باران سکوت و جاده و چشمان قهوه ایت

از یاد بود خاطـره ها درد می کشم

اینقدر هی نگاه نکن، چشمت آتش است

از شعله ، شعله اش به خدا درد می کشم

آنقـدر گرمم از نفسـت، باورم نشد

تو رفته ای و من همه جا درد می کشم

صد شعـر در دلم متولد شده است تاـ

زل می زنم به چشم تو، تا ـ درد می کشم ـ

من یک کویـر خشکم و باران ندیده ام

بایـد تلنـگـری بزنـی تا ببـارمت

گفتی که پر بکش ، برو از آسمان من

باشـد ، قبـول ، کفتر نا مهربان من

پر می شود از آتش عشقت دهان من

این جمله که برای بیانش به چشم تو

افتـاده است باز به لکنـت زبان من

آنقدر عاشقـم که تو عاشـق نبوده ای

دیگر رسیـده کارد ته استـخوان من

نه ، شاهنامه نیست که تو پهلوان شوی

این یک تراژدی ست ـ غم داستان من ـ

وقتی دخیـل بستـه به تو آهوان من

دل بکن و به شهـر دل من بیا عزیز

زخـم زبان مردم چشـمت به جان من

باید که باز با تو خـدا حا فظـی کنـم

آخر رسیـده است به پایـان زمان من