تو با همین اتوبوس می روی به سمت رشت ...

این روز ها به روزم

حرف برای گفتن زیاد دارم اما چه کنم که نه وقتش رو دارم نه

ونه حوصله اش را ...

به همین غزل که چند ماهی می شه گوشه ی دفترم خاک خورده

رضایت می دم .

من قول داده ام که زمینگیر تو شوم

 بلیط بر گشتی که نمی رود اتوبوس

 زنی که زل زده بیرون پنجره مأیوس

 نگاه خیره اتوبان رشت تا تهران

 پلیس کنترل جاده شکل نامحسوس

 همین که سبقت از زندگی / بگیر و بمیر

 بس ست اینکه در این پیله ها شدی محبوس

 که کش بیاوری یک عمر زندگی را بعد

 درست قرمز و خونی شدی سس مخصوص

 [ برای پیتزای زندگی خوشمزه ات ]

 که قاچ قاچ فقط خورده ای ازش افسوس

  [][][]

  دیالوگی که تو را حفظ می شود هر بار

  خفه شو احمق کودن ،خفه شو بچه ی لوس

  که خیس می کنی این شعر های گنگت را

 شبیه ترس بزرگی که از شب و کابوس...

  [][][]

 بلیط این اتوبوسی که می رسم تا تو

 که لحظه لحظه مرا کرده از خودم معکوس

 که باز سمت تو بر گشت می خورم ازتو

 که باز آمده ام با همان لباس عروس!