تو اونجا و من اینجا امان از درد دوری ...!

  نمی دونم به روز کردنم با این شعر که تنها دو روزه تو این دوران       

   تبعید!!!گفته شده شده کاردرستی هست یا نه!؟ اما دلم میخواد یه

   جورایی به روز کنم ...

  واینم شعر ...

   توی اتاق کوچک و تنگی که یک نفر

تفهیم می شود به خودش گیج و گیج تر

سر گیجه های ممتد و دنباله دار من

یک مشت قرص مسخره ی تلخ بی اثر

پشت چراغ قرمز این چشم های هیز

دارم شروع میشوم از قرمز خطر

احساس عاشقی که نداری /که نیستم

باید دوباره پشت خطوطت بایستم

وقتی به زور می کشی ام تا ته لجن

زل می زنی به من که فقط دست و پا بزن !

از زندگی گم شده لای کتاب من

یک مشت ابر یخ زده در رختخواب من

مثل مچاله ای که تو را گریه می کند

هر شب برای تو به خدا گریه می کند

دستی عرق زده به تنم خیس و خیس تر

از من شروع می شود و هی حریص تر ...

روی تنم قدم به قدم راه می روی

هی داد می زنم که نرو ... آه! می روی !

که باز رنگ سرخ لب من خطر شده

دنیا که گور تنگ تر یک نفر شده

یک بسته قرص حل شده / از خواب می پرم

توی سرم تلو... تِ ... تلو گیج می خورم

ابری عقیم خواب شده روی تخت من

دنیا که خواب رفته در اعماق این لجن !!!