گفتی که پر بکش ، برو از آسمان من

باشـد ، قبـول ، کفتر نا مهربان من

پر می شود از آتش عشقت دهان من

این جمله که برای بیانش به چشم تو

افتـاده است باز به لکنـت زبان من

آنقدر عاشقـم که تو عاشـق نبوده ای

دیگر رسیـده کارد ته استـخوان من

نه ، شاهنامه نیست که تو پهلوان شوی

این یک تراژدی ست ـ غم داستان من ـ

وقتی دخیـل بستـه به تو آهوان من

دل بکن و به شهـر دل من بیا عزیز

زخـم زبان مردم چشـمت به جان من

باید که باز با تو خـدا حا فظـی کنـم

آخر رسیـده است به پایـان زمان من